حضرت امام حسن عسکری «علیه السلام» یازدهمین اختر نورانی آسمان ولایت و امامت و سیزدهمین گوهر دریای عصمت می باشند. آن امام همام در ۸ ربیع الثانی سال ۲۳۱ هجری قمری در مدینه منوره دیده به جهان گشود ودر سال ۲۵۴ پس از شهادت پدر بزرگوارشان، حضرت امام علی النقی الهادی «ع» به مقام شامخ امامت و پیشوایی شیعیان برگزیده شدند. پدر گرامی ایشان حضرت امام علی النقی الهادی «ع» و مادرشان بانوی پارسا و شایسته حدیثه است. این بانوی بزرگوار، از زنان مؤمنه و نیکوکار بود که حضرت امام حسن عسکری «ع» در دامان پاک ایشان متولد شد و پرورش یافت. این زن پرهیزگار، در سفر امام عسکری «ع» به سامراء همراه ایشان بوده ودر همان شهر از دنیا رحلت فرمودند. از آنجا که امام یازدهم «ع» همراه با پدر بزرگوارشان امام هادی «ع» به شهر سامراء پایتخت خلافت عبّاسی منتقل ودر ان جا در محله «عسکر» سکونت اجباری داشتند، «عسکری» نامیده شدند. کنیه ایشان هم «ابو محمّد» و از القاب ان حضرت «سراج»؛ «زکی» و «خالص» است. آن حضرت و پدر و جدّ بزرگوار ایشان «ع» به خاطر یاد کرد و زنده نگه داشتن عظمت به دست آمده شیعه در زمان امام هشتم «ع» نیز به «اِبْنُ الرِّضا» «فرزند امام علی بن موسی الرضا علیه السلام» ملقب و شهرت یافته بودند. «نرجس خاتون» نیز همسر گرامی ان حضرت «ع» و مادر محترم حضرت صاحب العصر مهدی موعود «عج» می باشند.